In december 1972 vroeg Vrij Nederland zijn lezers om zelfgeschreven verhalen in te sturen. Leo stuurde twee verhalen in: ‘De olifant en het konijn‘ en ‘Het lammetje en de zeehond’. Beide verhalen hebben de speciale bijlage waarin VN de verhalen publiceerde niet gehaald. Precies 50 jaar later worden ze alsnog gepubliceerd. Weliswaar niet in Vrij Nederland, maar op deDuijvestijnen.nl.
Op een stil stukje strand zat mama Schaap in een kuil. Al haar haren waren afgeknipt om wol van te maken. Dus had ze het niet zo warm in de zon. Naast haar speelde een klein schaapje in het zand. Dat was haar kind, een kleuterlammetje. Omdat het zo warm was, wilde die ook wel eens de zee in gaan. Om lekker pootje te baden en door het water te rollen. Maar zijn moeder vond dat eigenlijk nog te gevaarlijk voor hem. Want het lammetje kon niet zwemmen. En er waren soms grote golven. Daarom ging ze zelf maar mee. Dan kreeg zij het ook niet zo warm. Zo kon het lammetje toch nog in het water spelen.
Het bleef een hele tijd mooi weer en ze waren dikwijls samen aan het strand. Telkens als het lammetje in de zee wilde spelen liep mama Schaap met hem mee. Maar op een dag had ze niet zoveel zin om het water in te gaan. Het lammetje mocht toen voor het eerst alleen want hij was altijd voorzichtig geweest. Hij speelde in het water en maakte grote kuilen. Daar ging hij in zitten, zodat het water tot aan zijn nek kwam. Dan deed hij net of hij hard kon zwemmen.
Het lammetje liep de zee in en sloeg zijn armen uit. Maar hij kon er natuurlijk nog niet zo veel van. Ineens kwam er een grote golf en werd hij omgegooid. Hij ging kopje onder en kreeg het even benauwd. Toen hij weer boven water kwam, kreeg hij pas lucht. Het lammetje vond het nu wel eng worden, want hij voelde helemaal geen strand meer onder zijn voeten. Hij zweefde door de golven en bijna ging hij opnieuw onder water.
Toen voelde hij opeens iets onder zich bewegen. Voor hij het wist, werd het lammetje omhoog geduwd en bleef hij met zijn hoofd boven water. Eerst schrok hij wel. Hij wist niet wat er gebeurde. Opeens zag hij dat hij op een gladde rug zat. En vlak vóór hem uit het water stak de kop van een zeehond. Die zei, als je niet kan zwemmen, moet je niet zo gevaarlijk doen. Dat vond het lammetje eigenlijk ook wel. Hij vertelde de zeehond hoe het gekomen was dat hij te ver in de zee was gegaan. En dat hij zo graag wilde leren zwemmen. Wel, zei de zeehond, dat kan toch. Dan leer ík het je. En als je niks tegen je moeder zegt, is dat een grote
verrassing voor haar. Want alle mama’s willen graag dat hun kinderen gauw leren zwemmen. Dat vond het lammetje een goed plan.
Elke dag dat het lammetje naar het strand ging, liep hij meteen naar de zee. En daar kwam dan ook de zeehond. Het lammetje mocht op zijn rug zitten om te leren hoe hij zijn armen moest bewegen. Als hij met zijn benen oefende, kon hij de staart van de zeehond vasthouden. Het lammetje deed goed zijn best. Na een paar dagen mocht hij al proberen op een ondiep plekje los te zwemmen, met de zeehond naast zich. Die ving hem dan op als er eens iets mis ging. Maar dat kwam steeds minder voor. Op een mooie dag was het zover. Het lammetje mocht naar een wat dieper stuk van de zee, waar je nog maar net kon blijven staan. En ja hoor, samen met de zeehond zwom hij een heel eind alleen rond. Eerst op zijn buik en daarna op zijn rug. Dat had hij ook geleerd.
Gefeliciteerd, zei de zeehond, dat heb je heel goed gedaan. Nu gaan we nog een paar dagen goed oefenen en dan roepen we je moeder. Oefenen met een zeehond is heel leuk. Want ze speelden tikkertje en verstoppertje in het water en nog veel meer spelletjes. Daarmee leerde het lammetje duiken en onderwaterzwemmen, maar ook stil liggen en je lekker laten drijven. Tenslotte leek hij zelf wel een zeehond, zo goed kon hij alles.
Toen mama Schaap wat later weer naar het strand ging, vroeg het lammetje aan zijn moeder, kom je straks even bij me kijken? lk ga iets heel leuks doen. Hij zei niet dat hij ging zwemmen, want dat was tenslotte nog een grote verrassing. Maar mama was een beetje moe. Ze wilde eerst nog watt uitrusten van de wandeling naar het strand. Dan zou ze even later wel komen kijken. Het lammetje liep naar de zee. Daar wachtte zijn vriendje de zeehond al en samen doken ze het water in. Ze waren zo druk aan het spelen, dat ze niet merkten dat 10 minuten later mama Schaap aan kwam wandelen. Die dacht dat het lammetje in het zand zat te spelen, meer ze zeg niemand. En daar schrok ze wel een beetje van. Maar ze schrok nog veel meer, toen ze naar de zee keek. Want ver weg zag ze het lammetje een paar keer onder water gaan en toen weer boven komen. Ze dacht dat hij verdronk. Maar gelukkig zag het lammetje zijn moeder staan en hij zwom gauw naar de kant.
Kom je gauw uit het water, zei mama Schaap, straks verdrink je nog. Nee hoor, zei het lammetje, want ik kan zwemmen. En hij vertelde alles van de zwemlessen van de zeehond. Die moest toen natuurlijk ook even uit het water komen. Hij gaf mama Hij gaf mama Schaap netjes een hand en zei dat het lammetjes heel goed kon zwemmen. En dat dit een verrassing voor háár was.
Je kunt begrijpen, dat ze dat heel erg fijn vond. Omdat ze zelf ook wel eens goed wilde leren zwemmen, vroeg ze aan de zeehond of hij het ook aan haar wilde leren. Dan konden ze met z’n drieën de zee in gaan. Dat vonden ze allemaal een goed idee.
Zo leerde mama Schaap in de volgende week al gauw zwemmen. Ze werd tenslotte geholpen door de zeehond én het lammetje, die het allebei goed konden. Het bleef gelukkig nog heel lang mooi weer en al die tijd hadden ze veel plezier.